Na dik vier jaar nomadisch leven lijken we steeds verder afgedwaald van het idee ergens te settelen. Vijf jaar geleden was het idee om een jaar of twee rond te kijken en dan een plekje te kiezen om neer te strijken. Die twee jaar zijn er in een mum van tijd bijna vijf geworden en ondertussen zie ik eigenlijk niet meer wanneer dat dan zou moeten gebeuren.
En wat is settelen eigenlijk?
Volgens het woordenboek betekent settelen zoiets als je ergens vestigen, wortelen of je leven op één plek inrichten. Een vaste plek kiezen en daar blijven. En daar zijn we blijkbaar nog niet aan toe.
Kwamen we achter toen we besloten een buitenkansje te laten liggen.
Al vijf jaar tijdelijk wonen
De vaste lezer weet ondertussen dat we een aantal maanden per jaar cat-sitten en op huizen van vrienden passen en een ander deel van het jaar tijdelijk iets huren in Spanje. Dat kan omdat we in een kustplaats zitten waar veel appartementen vooral voor de zomer zijn gebouwd. In de winter staan veel daarvan leeg en zijn ze nog enigszins betaalbaar, al wordt dat elk jaar lastiger.
Veel appartementen zijn ook echt ongeschikt voor de winter en bovendien is er vaak al 30 jaar niets aan gedaan. Wij moeten er elke zomer uit, soms al begin juni. Meestal omdat de eigenaar er dan zelf in gaat of het verhuurt voor bedragen die ver boven ons budget liggen.
Dat verplichte vertrek vinden we nooit zo erg. In de zomer is het er voor ons toch te druk en trekken we graag verder.
Een buitenkansje!
Tijdens onze laatste zoektocht naar een appartement afgelopen maart, stuitten we op een buitenkansje: het huis van buren van oom F. hier in Spanje kwam na tientallen jaren verhuur vrij. En de eigenaar wilde het voor bijna dezelfde prijs verhuren als aan hen, een spotprijs dus. En graag aan bekenden.
Aan ons dus.
Het was geen appartement, maar een groot huis met een ruime tuin, op een geweldige locatie. En het was niet tijdelijk en gemeubileerd, maar vast (wat hier meestal vijf jaar betekent) en ongemeubileerd.
Opeens zag ik mezelf alle dozen die al dik vier jaar in een opslag staan, uitpakken. Voor ons beiden een vaste werkplek maken. Weer voor plantjes zorgen, misschien een klein moestuintje zelfs?
Tijd en rust om alle lopende projecten eens goed op te pakken. Niet elke paar weken of maanden onderdak moeten regelen. Niet verplicht eruit in de zomer….
Oh wacht, niet verplicht eruit? Maar hoe moet dat dan? We willen toch cat-sitten, reizen, op huizen van vrienden in Nederland passen?
Dat doe je niet snel als je een huis huurt waar je elke maand voor betaalt terwijl je er niet bent. Nog even aan onderhuur gedacht, maar dat was geen optie.
Ons innerlijke nee
We zijn nog een tweede keer gaan kijken en zagen dat het toch ouder was dan het in eerste instantie leek. Dat we – naast spullen zoals een bed en een bank kopen, want dat hebben we niet meer, en ook in de keuken ontbraken allerlei apparaten – er ook aardig wat in zouden moeten steken om het leuk te maken. Wat je dus eerder doet als je vijf jaar in plaats van vijf maanden ergens bent.
Veel geregel en allerlei bijkomende kosten dus, en bij ons allebei kwam hetzelfde gevoel naar boven drijven: nee.
Opluchting
De ‘nee’ verbaasde ons zelf, want het was echt een buitenkansje. Precies op de locatie waar we wilden settelen (aldus Firista en meneer F. vijf jaar geleden).
Maar het gedoe en de extra kosten waren niet de doorslaggevende redenen. Het was het niet meer kunnen nomaden wat ons benauwde. Alle cat-sits die we niet gaan doen, de huizen in Nederland en elders in Europa waar we niet meer in de zomer gaan vertoeven.
Niet meer niet weten waar we volgende maand gaan slapen. Niet meer nieuwe plekken, nieuwe mensen, lieve katten, de vrijheid om te vertrekken.
Natuurlijk kan je ook een huis huren én blijven reizen. Maar dat past niet binnen ons budget en is toch anders. Bovendien is mijn hoofd de afgelopen jaren anders gaan werken: het voelt ondertussen bijna zonde om huur te betalen voor een fijn huis waar je vervolgens niet bent. En er altijd wel zijn, nou, daar zijn we dus nog niet aan toe.
Vrijheid boven zekerheid
Blijkbaar weegt dit gevoel van vrijheid voor ons zwaarder dan een vaste plek. Het was heel fijn om door dit “voorval” te ontdekken: we leven echt het leven dat we willen.
En ja, natuurlijk is het soms wel eng of spannend of onrustig, de wereld voelt niet bepaald stabiel. Torenhoge benzineprijzen, onbetaalbare huizenprijzen en stijgende huurprijzen (ook hier), kelderende markten; er kan van alles gebeuren.
Maar dat kan ook als je wel een eigen plek hebt. En we vinden altijd wel een plekje om te slapen.
Voor nu moeten we hier 30 juni in ieder geval weer uit en daar kijken we nu al naar uit. We gaan dit keer meteen naar Nederland, omdat de vakantie vroeg valt en we gaan op het huis van vrienden in Amsterdam passen. En daarna? Nog geen idee 🙂
De cat-sit searches staan in ieder geval weer aan en we hoeven niet terug naar Spanje. Maar het kan wel! En die keuzevrijheid is voor ons – ook al is het soms een tikkeltje onrustig – de ultieme vrijheid. En we vinden vrijheid blijkbaar belangrijk, óók de vrijheid om nee te kunnen zeggen tegen buitenkansjes.
Goed dat je het scherp hebt (gemaakt) voor jezelf. Als jullie het gewend zijn en het bevalt, waarom zou je het dan willen wijzigen? Blijkbaar is de vrijheid jullie veel waard, dat heb je dan op zo’n moment weer geleerd.
Zelf hou ik van iets meer zekerheid, al lijkt het me ook heerlijk om af en toe wat meer te reizen. Of een poosje in zo’n huisje te zitten zoals bovenaan je post (AI gegenereerd zo te zien?) lijkt me ook niet verkeerd.
Ik snap heel goed dat sommige mensen liever voor zekerheid kiezen, al vraag ik me af hoeveel van die zekerheid uiteindelijk schijnzekerheid is. En inderdaad, huisje gemaakt met AI, zo perfect was het in het echt nou ook weer niet 😉
Zekerheid is erg relatief. Morgen kan je huis afbranden, je je baan kwijtraken, je lief verliezen aan een ziekte, ongeluk of een ander…
Wat fijn dat jullie telkens opnieuw erachter komen dat dit het leven is waar jullie nu voor kiezen omdat het bij jullie past. Keuzevrijheid en een beetje spanning of je morgen ergens je hoofd op een kussen kan leggen is jullie ding. Tof dat dat kan!
Leuke bijkomstigheid zijn de verhalen die je erover schrijft. Kan ik ook toch ook een beetje meegenieten van het nomadenleven zonder dat ik de stress heb. Fijne tijd in Amsterdam!
Haha, wat leuk dat je meegeniet zonder de stress. Een soort Ik Vertrek kijken, zonder dat je zelf hoeft te vertrekken 🙂
Ja, dat zeg je goed!! 😁
Nee zonder basis zou ik onrustig worden ook al ben ik veel niet thuis maar onderweg en/of in het familiehuis midden in de bossen. Ik heb dat extra geld er graag voor over. Voor de rest kan een mens het zo duur of goedkoop maken als hij/zij zelf wilt. Ik hou van fietsen en maak flink wat km’s (de wereld rond qua km’s de afgelopen jaren haal ik denk makkelijk) Heb niet veel nodig maar wel een zeer ruim potje voor er op uit en vakantie.
De wereld rondfietsen qua kilometers terwijl je dicht bij huis blijft lijkt me ook een hele mooie vorm van vrijheid!