Nee, ik ben niet opeens een foodie geworden, maar wil toch graag iets kwijt over eten. En dan met name over eten op vakantie of in het buitenland. Jullie kennen vast allemaal het cliché dat Nederlanders hele voorraadkasten voedsel mee naar het buitenland sjouwen. Wij – meneer F. en ik – dachten altijd dat wij anders waren, dat wij geen typische Nederlanders waren.
Maar ik kom er net achter dat dat helemaal niet waar is. Wij zijn stiekem ook van die cliché Nederlanders. Alleen zijn het geen aardappelen die we meenemen…
Op vakantie alles net als thuis!
Er bestaat een stereotype dat Nederlanders op vakantie eten van huis meenemen. Pindakaas, hagelslag, aardappels… Ik dacht eigenlijk dat dat iets van vroeger was, maar na wat gegoogeld te hebben blijkt dat niets minder waar is: Nederlanders nemen ook anno 2025 voedsel mee naar het buitenland. Uit gewoonte, voor de portemonnee of omdat ze stress krijgen van buitenlandse supermarkten.
In dit artikel uit 2010 wordt zelfs beweerd dat Nederlanders aardappels in de koffer meenemen als ze gaan vliegen(!), maar daar kunnen mijn hersenen echt niet bij.
Een of de acht Nederlanders schijnt in het buitenland ook dezelfde etenstijden aan te houden als thuis. Lekker je prakje om zes uur dus.
Eten als een local
Meneer F. en ik herkennen ons totaal niet in dat beeld. Wij vinden dat we ons uitstekend aanpassen, in welk land we ook zijn. We eten graag zoals de locals, zowel qua etenstijden als menu. Zo eten we in Azië de hele dag rijst, bij voorkeur Thai spicy (vooral meneer F., die laatst na een bezoek aan een grote Chinese toko beweerde dat hij diep van binnen eigenlijk Aziaat is). En in Spanje genieten we van alle olijfolie en knoflook. En dat laatste graag om twee uur ’s middags, net als de Spanjaarden. En daarna siesta natuurlijk.
Veel Nederlanders doen dat dus niet. Die eten op vakantie het liefst AGV (Aardappel-Groente-Vlees), net als thuis. En dan graag om zes uur, net als thuis.
Persoonlijk vind ik dat hartstikke zonde – en onhandig – maar ieder zijn ding natuurlijk.
De Spaanse keuken: lekker veel knoflook en olijfolie
We verblijven het grootste deel van het jaar in Spanje. De Spaanse keuken staat natuurlijk bekend om haar rijke smaken, met lekker veel olijfolie en knoflook, terwijl de Nederlandse keuken van origine wat minder spectaculair is.
Vroeger vond ik Spaans eten dan ook fantastisch (Tortilla! Gamba’s!). Tegenwoordig vind ik het soms wat eenzijdig, vooral als je geen vlees eet. Ik heb als vegetariër ook niet veel opties wanneer ik buiten de deur eet. De standaardreactie van Spanjaarden als ik zeg dat ik geen vlees eet, is – met lichte paniek in de ogen – : “Maar je eet toch wel vis?”
De Nederlandse keuken: van AGV naar Ottolenghi
Zoals veel mensen van mijn leeftijd, ben ik in Nederland inderdaad opgegroeid met AGV (Aardappelen-Groente-Vlees/Vis), liever niet al te veel kruiden. Vandaar dat ik de Spaanse keuken vroeger zo lekker vond. Maar er is heel wat veranderd in Nederland: tegenwoordig is het eten een stuk internationaler geworden, veel meer een wereldkeuken.
Verwend geworden in Nederland
Terwijl er in Spanje naar mijn bescheiden mening niet veel is veranderd op culinair vlak, zijn we in Nederland geëvolueerd van AGV-zonder-kruiden naar de heerlijkste recepten uit allerlei landen, zowel in restaurants als thuis. Pas sinds ik weg ben, besef hoe verwend ik eigenlijk ben geweest!
Ik had een Turkse Toko om de hoek die echt álles had. Iraanse limoenen, citroenblaadjes, Thaise basilicum… Ook in de Chinese toko’s in het centrum kon je de meeste uiteenlopende Aziatische ingrediënten krijgen.
Zelfs de Albert Heijn zorgde ervoor dat er zwarte knoflook en rozenharissa in de schappen lag als Ottolenghi weer eens een nieuw boek had uitgebracht.
En in Nederland kan je buiten de deur de lekkerste veganistische gerechten krijgen. En dat is dan niet een vleesgerecht waarbij het vlees is weggelaten of vervangen door tofu.
Koken met beperkingen
Omdat we ons dus graag aanpassen, namen we tot nu toe eigenlijk nooit iets uit Nederland mee. Hoogstens wat dropjes voor onderweg (voor mij) of curry-saus (voor meneer F.). Oh, en kruidenthee. Maar die dingen gaan ook altijd op, dus je kan beter je best doen lokaal alternatieven te zoeken. Of je eetpatroon aanpassen.
Maar omdat we wel van afwisseling houden, eten we ook graag af en toe iets anders dan knoflook en olijfolie (sorry, Spaanse Keuken, ik wil je niet beledigen, ik weet dat je meer bent dan dat!). Dus ja, ook wij eten af en toe gewoon lekker Nederlandse AGV, waarbij voor mij de V staat voor vega. Of een Italiaanse pasta, een Thaise curry of een Marokkaanse tajine.
Vooral meneer F, de diep-van-binnen-eigenlijk-Aziaat, heeft de afgelopen jaren meerdere pogingen gedaan in Spanje zijn favoriete Thaise, Indiase of Chinese gerechten te maken. Maar dan vond hij geen citroengras of kardemom. Ook verse koriander hebben ze sporadisch, en gek genoeg is er ook vaak geen Spaanse peper (?) te vinden. Maar vooral goede ketjap, sesamolie of vissaus ontbraken (met de nadruk op goede, er is tegenwoordig soms wel ketjap te krijgen, maar volgens onze eigenlijk-Aziaat is die niet lekker genoeg).
Dus mislukten zijn gerechten (zijn woorden); hij had nou eenmaal niet de juiste ingrediënten.
Kleine disclaimer tussendoor: als ik het over Spanje heb, gaat het natuurlijk over mijn ervaring in het dorp waar ik al 50 jaar kom. Het is een toeristisch dorp, met een aantal grote supermarkten. Vanwege het toerisme zijn er steeds meer buitenlandse producten te vinden, de Lidl verkocht vorig jaar zelfs stroopwafels! Maar weinig Aziatische ingrediënten, of producten uit het Midden-Oosten. Ik weet natuurlijk niet hoe een en ander in de grote steden is, ik kan me voorstellen dat je in Barcelona of Madrid wel makkelijk aan allerlei “wereld-ingrediënten” kunt komen of lekker vegetarisch buiten de deur kan eten.
De moderne variant van de aardappel
Dus zijn we afgelopen zomer in Amsterdam naar de Chinese toko getogen.
En hier is ie dan, onze moderne variant van de aardappel. Geen hagelslag, pindakaas of aardappels, maar….

Om mee te nemen naar het buitenland. Zoals wij Nederlanders nou eenmaal doen.
Wat een leuke blog Firista! Wij nemen nooit zoveel Nederlands eten mee wanneer we op vakantie gaan. We vinden buitenlandse markten en supermarkten leuk en zien dat als belangrijk onderdeel van de vakantie. Mijn man neemt alleen drop mee, Limburgse katjes, andere drop eet hij niet en hij moet er per dag een handje van eten anders gaat het mis. Ik neem roggebrood mee, want daar kan ik niet zonder. En tenslotte: onze Jura espressomachine! We zijn nog nooit in een vakantiehuis geweest met een fatsoenlijke koffiemaker. Voordeel van een bestelbus.
Haha, niet alleen koffie mee, maar gewoon de hele machine, wat goed! En hoor graag meer over wat er met man gebeurt als de katjes op zijn 🙂
Tja… dan moeten we op dropzoektocht. En dat is in alle landen buiten Nederland geen makkelijke opdracht. Er is wel drop maar niet drop ‘as we know it’. Dan wordt het Haribo drop en dat is volgens de man geen drop. Of iets anders wat voor drop moet doorgaan en ook dat voldoet niet aan de hoge eisen van de echtgenoot. Nou past een kilootje drop makkelijk in de bestelbus dus de Limburgse katjes gaan altijd mee. Vliegreizen wordt al lastiger, maar dan zet ie zichzelf op rantsoen.
Ik ben zo iemand die hagelslag meeneemt op vakantie, eigenlijk iedereen in mijn omgeving neemt broodbeleg mee. Aardappels eten we thuis al amper dus die laten we lekker thuis.
Jij bent dus niet iemand die aardappelen meeneemt in het vliegtuig. Ben toch zo benieuwd of dat waar is.
Ik moest als achttienjarige, toen ik naar familie in Canada ging (per vlucht) voor mijn (boeren) familie inderdaad Hollandse pootaardappelen meenemen. In sokken verpakt. (Bagage scannen deed men toen op vliegvelden nog niet). Maar die aardappelen waren dus voor hen, om te telen. Niet voor mij om te eten. Ik moest nog meer voor hen meenemen en ook vice versa voor de familie in Nederland weer.
Wat een bijzonder verhaal! Aardappelen smokkelen…Toch iemand gevonden die aardappelen meeneemt/nam in het vliegtuig 😉
Ik kende mensen die aardappels meenamen naar Tenerife maar dan hebben we het wel over 40 jaar geleden.
Zelf ben ik dol op buitenlandse supermarkten en eetgewoontes, dus wij nemen niets mee op vakantie. Maar als we mijn broertje en schoonzus in Spanje bezoeken, gaat er standaard een voorraad pindakaas, zoute drop, pure hagelslag, Hela currysaus, roze koeken en extra belegen kaas mee. Na bijna 15 jaa kunnen ze nog steeds niet zonder.
Wat grappig, is bijna hetzelfde boodschappenlijstje dat ik altijd krijg van vrienden in Spanje 🙂 Wonen er ook al 20 jaar. Alleen die roze koeken zijn nieuw voor me. En wat is dat toch met die currysaus?
Hahahahaha ik loop enorm achter, sorry… maar hier moet ik dus heel hard om lachen. En je bent niet de enige! Ik heb een paar ‘expats’ thaise curry leren koken, maar één ervan woont nu weer in Italie en moet de currypasta op amazon bestellen, is daar niet te krijgen.
Zelf alleen waardeloze culinaire tradities hebben, heeft ook voordelen. We hebben blijkbaar alle andere tradities gewoon maar geadopteerd, bij gebrek aan eigen identiteit. Ik vind het geweldig.