Een van de lastigste dingen aan wel geld hebben, maar het niet zomaar willen uitgeven, vind ik om zuinig te zijn als er andere mensen bij betrokken zijn. Voor mezelf sla ik zonder problemen een terrasje of restaurant over, maar als iemand voorstelt om ergens wat te gaan eten, wil ik niet altijd degene zijn die over geld begint.
En dat terwijl we het gewoon kunnen betalen, we willen het alleen niet altijd. En de een begrijpt dat beter dan de ander.
Tikkie gevoelig
Vrienden en geld is ook het onderwerp van de leuke documentaire Tikkie gevoelig, te zien op de NPO. Het gaat over een vriendengroep van rond de dertig die een weekend wegging met Oud & Nieuw.
Ze kenden elkaar al sinds ze jong en arm(er) waren en euro’s bij elkaar sprokkelden voor een gezamenlijk patatje. Nu waren ze jaren verder en waren hun financiële situaties uiteen gaan lopen. Sommigen moesten, of wilden, nog steeds op de kleintjes letten. Anderen hadden ondertussen veel meer te besteden en gaven dat ook makkelijker uit.
En in dat weekend ontstond er dus gedoe over geld. Beter gezegd, na het weekend, toen mensen gemaakte kosten in de WieBetaaltWat-app gingen zetten.
Voor de documentaire werden de vrienden achteraf apart geïnterviewd – de maker was een van de vrienden – over wat er volgens hen precies mis was gegaan.
De een had van tevoren gedacht dat het eten een soort potluck was: iedereen neemt wat mee. Een zelfgebakken hartige taart, een salade, een pan soep en betaalt dat dan zelf. Klaar.
Maar een ander kocht dure vis en zette die achteraf in de WieBetaaltWat-app; hij ging ervan uit dat iedereen mee zou willen (en kunnen) betalen aan de dure zalm, paling en oesters.
Weer een ander kocht voor €120,- vuurwerk en ook hij ging er vanuit dat iedereen daar wel aan mee zou willen betalen. Het is tenslotte Oud & Nieuw.
Volgens mij waren de verschillen in inkomen nog niet eens het echte probleem. Het ging vooral mis doordat iedereen aannames deed over andermans financiële prioriteiten, in plaats van er gewoon over te praten en afspraken te maken.
Maar het is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan, dat praten over geld met vrienden.
Wie wil er nou een zeikerd zijn?
Een van de vrienden zegt in de documentaire dat het misschien juist voor degene met minder geld moeilijk is om zoiets ter sprake te brengen. Je wilt geen party pooper (haar woorden) zijn.
Zeker als je het geld eigenlijk niet hebt. Misschien schaam je je daarvoor, of wil je niet dat iedereen rekening met je moet houden. En wie wil er nou degene zijn die het gezellige weekend verpest omdat de boodschappen te duur zijn?
Maar ook als je het wel kunt betalen, kan het ongemakkelijk zijn om te zeggen dat je ergens geen geld aan wilt uitgeven. Want dan moet je misschien uitleggen waarom je niet mee wilt naar dat dure restaurant, terwijl je vrienden weten dat je genoeg geld hebt.
FIRE en vrienden
Sinds wij met FIRE bezig zijn en behoorlijk zuinig zijn gaan leven, merk ik dat natuurlijk zelf ook. Wij kunnen best veel dingen betalen, maar dat betekent niet dat we dat ook willen.
We kopen vooral veel minder spullen en gaan niet meer zomaar op een terrasje zitten of uit eten omdat het nou eenmaal gezellig is. Alleen krijgen we nogal eens mensen op bezoek en die zijn dan natuurlijk op vakantie. Die willen juist wél graag een terrasje pakken, uit eten, een stadje bekijken..
Soms is het dan best lastig om degene te zijn die daar niet iedere dag aan mee wil doen. Ik wil ook niet steeds de zeikerd zijn die over geld begint als iemand gezellig ergens wil gaan zitten. Of een museum in wil waar ik al ben geweest.
Maar meestal gaat dat gewoon goed, hoor. Wij laten de teugels wat meer vieren als er bezoek is en de meeste vrienden begrijpen ook wel dat wij niet iedere dag naar een restaurant willen. Bovendien vermaken ze zich – het is onbegrijpelijk – ook heel goed zonder ons 🙂
Ook als we in Nederland zijn in de zomer geven we makkelijker uit. Maar ik blijf het soms moeilijk vinden nee te zeggen tegen dingen die ik vroeger heel makkelijk deed.
De meeste mensen die echt close zijn snappen gelukkig ook heel goed wat wij aan het doen zijn en waarom.
Vrienden die meer te besteden hebben
Ik heb één vriend die het maar niet blijft begrijpen. Hij heeft veel geld, een hoog inkomen en leeft daar ook naar. Dan is hij op bezoek geweest in Spanje of Frankrijk, denk ik duidelijk gemaakt te hebben dat wij niet iedere dag naar een restaurant willen of dagelijks dure boodschappen willen doen (ik heb een godsvermogen aan kaas uitgegeven toen hij een keer in Frankrijk langs kwam), zie ik hem een tijdje later in Amsterdam en stelt hij vrolijk voor om naar een duur restaurant te gaan. Gewoon om even wat te eten op dinsdagavond.
Dan leg ik het hem gewoon nog maar een keer vriendelijk uit.
Gelukkig hebben de meeste van onze vrienden wel iets van die typisch Nederlandse zuinigheid in zich. Ook als ze veel geld hebben en helemaal niet bezig zijn met FIRE, letten ze vaak genoeg wel ook op hun uitgaven. Of snappen in ieder geval dat wij dat doen.
Niet kunnen of niet willen betalen maakt niet uit, maar doe geen aannames
Volgens mij hoeft het helemaal geen probleem te zijn om vrienden te hebben die veel meer of minder geld hebben dan jij, of die heel andere keuzes maken als het om geld gaat, andere prioriteiten hebben.
Maar dan moet je wel weten wat die prioriteiten zijn. Dus moet je dat bespreken.
Als die vriendengroep uit de documentaire van tevoren even had besproken hoe ze het eten, de boodschappen en het vuurwerk gingen betalen, was er waarschijnlijk niets aan de hand geweest. We doen potluck voor 25 euro p.p. en wil je daarboven dan is dat voor eigen rekening. (En vuurwerk mag gelukkig sowieso niet meer.)
Klinkt makkelijk, maar is het niet altijd. De ene keer leg ik heel makkelijk uit dat ik ergens geen geld aan uit wil geven (maar ik heb wel tijd voor je!), terwijl ik een volgende keer geen zin heb om mijn financiële levensfilosofie uit te leggen en dan betalen we gewoon gezellig mee aan een duur gezamenlijk cadeau voor iemand die we amper kennen, maar die toevallig 40 wordt.
Conclusie
Mijn lessen uit de documentaire: doe geen aannames over andermans financiële prioriteiten, wees je ervan bewust dat die anders kunnen zijn dan de jouwe. Dus vraag ernaar en maak afspraken.
En als niemand het vraagt (en die kans is vrij groot), zul je soms zelf je mond open moeten trekken. Zeggen ergens geen geld aan te kunnen of te willen uitgeven.
Met die vriendengroep komt het volgens mij wel goed, ze hebben besloten volgend jaar weer te gaan. Ik vermoed met gemaakte afspraken over geld.
Kijk de documentaire Tikkie Gevoelig, hij duurt maar 15 minuten.
Ik ben zo’n doos die op bezoek in Spanje pardoes vergeet dat andere mensen niet op vakantie zijn en dus niet dagelijks in restaurants willen eten. Ik waarschuw vast… Maar gelukkig sta ik open voor reminders in dat opzicht. 🙂
Dan leg ik ook jou geduldig nogmaals uit hoe het zit met geld uitgeven en FIRE 😅 Bovendien kan meneer F. heel lekker koken. Wanneer kom je?
Hoefnix komt pas na One More Year, toch….. 😉
Nee nee, sinds ik haar dat heb gevraagd (niet beschuldigd, zou ik nooit doen) klinkt ze steeds zekerder over een datum die steeds dichterbij komt. Komt goed, denk ik
Hahaha jij hebt dat natuurlijk meteen door…
Volgend jaar wil ik veel op vakantie. Misschien ergens in de lente?
🤗
Herkenbaar. Het heeft vooral met communicatie te maken, maar inderdaad ook dat je niet als ‘zeikerd’ wilt overkomen. Vrienden van ons leven ook als goden, terwijl ze soms (met een grapje) iets zeggen in de trend van ” je kunt wel zien waar het geld zit”. Ik snap dat het als grapje bedoeld is, maar voelt soms niet lekker.
Ja, het blijft een rare combi, vrienden en geld.
Wanneer ik uit eten ga met iemand dan zeg ik altijd van de voren dat ik niet samsam wil doen. Dat voorkomt dat ik later de balen heb dat ik voor 2 glazen wijn betaal terwijl ik zelf 1 kop thee neem. Heb het geld wel maar wil mijn geld daar niet aan uitgeven. Vroeger te vaak betaald voor de alcohol van anderen, nu doe ik dat niet meer.
Wat goed. Ik vermoed dat de meeste eters alleen maar blij zijn met jouw duidelijkheid, wat ze er ook verder van vinden. Lekker direct je prioriteit aangegeven. 🙂
Mijn zus, die alcoholische dranken gewoon niet lekker vindt, zei ook een keer: ik weet niet hoeveel flessen wijn ik voor een ander heb betaald, maar ik doe het gewoon niet meer.
Grappig genoeg krijgt ze altijd de duurste wijnen als relatiegeschenk. Die opent ze dan voor mij als ik bij haar ben en de rest geeft ze aan me mee naar huis.
Blijft altijd wel wat schuren als je niet oppas. Toch weten veel mensen best wel hoe je in het leven staat en dat je liever kookt en thuis wilt blijven dan uit eten te gaan of een terrasje pakken. Wat scheelt is, dat ik aardig kan kokkerellen.
Ja, dat scheelt. Ik kan alleen lekker koken als ik er echt zin in heb, en dat heb ik niet zo heel vaak 🙂