Soms moet ik best om mezelf lachen. Uitlachen, bedoel ik dan. Zo schreef ik vorige week dat je soms beter snel iets kan kiezen zonder na te denken, terwijl ik een paar weken eerder nog een heel verhaal had over hoe je met een decision matrix allerlei criteria kunt afwegen om tot een weloverwogen beslissing te komen. Ja, de mens is een irrationeel wezen. Inconsequent vooral.
Na drie dagen nadenken verkeerd gekozen…
In dat laatstgenoemde stuk beschrijf ik uitgebreid hoe we tot de beslissing kwamen appartement A in Spanje te gaan huren. Hoe we allerlei criteria afwogen in een decision matrix (zo heet dat blijkbaar, thanks CheesyFinance!). En hoe we juist ons gevoel een rol lieten spelen met The Wheel of Names.
Na drie dagen nadenken hakten we de knoop door en op 15 maart kwamen we aan in ons zorgvuldig gekozen appartement: zeezicht, groot zonnig balkon, afwasmachine, alles was precies zoals we het in de decision matrix hadden meegenomen.
Alleen: het appartement bleek extreem gehorig. En alhoewel in dit vakantiedorp veel appartementen alleen bewoond zijn in de zomer, bleken we aan alle kanten buren te hebben. Televisie rechts, telefoongesprekken onder ons, zelfs hele ruzies konden we volgen door de dunne muren heen.
Ok, zeiden we, dat went wel. Bovendien is het maar voor drie maanden. Kijk, zeezicht!
Maar toen kwam het: boven ons bleek een hond te wonen. Zo’n keffertje. Die blafte. Heel vaak. Met zo’n schelle toonhoogte die rechtstreeks je zenuwstelsel binnendringt. En dat al om 6 uur ’s ochtends, terwijl het baasje een half uur “STIL!” tegen dat beest roept en dan ook maar opstaat en gaat stofzuigen ofzo.
En tja, dat had ik natuurlijk niet in mijn decision matrix meegenomen.
Ondanks mijn gestaag groeiende slaaptekort vond ik het ergens ook wel grappig: drie dagen doen over een beslissing, om er vervolgens achter te komen dat al je afwegingen teniet worden gedaan door een onvoorzien Spaans keffertje.
Op zoek naar iets stillers
Omdat het appartement via bekenden was geregeld, hadden we gelukkig de mogelijkheid er tegen de afspraak in nu alweer uit te gaan. Daar keken we niet naar uit, maar weer ergens goed slapen wel. Dus met gezonde tegenzin hebben we project ‘huurhuizen Spanje’ weer opgetuigd en zijn we opnieuw gaan zoeken. Het aanbod is momenteel schaars en prijzen lopen flink op richting de zomer, maar het is ons toch gelukt iets betaalbaars te vinden.
Een appartement in een nieuwer gebouw, dus hopelijk minder gehorig. Dikkere muren. Minder auto’s voor de deur, dus waarschijnlijk minder appartementen bewoond. Op de zevende verdieping, dus minder last van straatgeluiden. Een wat rustiger stuk strand. De eigenaresse zei zelfs – ongevraagd – dat ze er zo van de rust geniet als ze er zelf zit.
Wij blij.
Dus afgelopen dinsdag alles weer ingepakt, het vorige appartement schoongemaakt, meubels weer op zijn plaats gezet en naar het nieuwe appartement gereden.
Met de lift naar de zevende.
Alwaar de voordeur van de buren wagenwijd openstond.
Waar we even naar binnen spiekten.
En een compleet gestript appartement zagen, met een man of zes aan het werk.
Hebben we een mega-verbouwing naast ons! 🤣
De eigenaar van dat appartement was er ook en kwam zich even voorstellen. Hij vertelde ons dat het nog “maar” 1,5 maand gaat duren. En dat ze alleen tussen negen en drie werken. Dat de ergste herrie al is geweest. We zullen zien. (Nu op dag drie weten we sowieso dat negen uur eigenlijk acht uur is en drie uur minstens vier uur. En nee, dat ligt niet aan mijn Spaans. Ik vermoed dat de 1,5 maand ook relatief is.)
De les?
Ik heb geen idee wat ik hier nu weer van moet leren.
Ik denk: doe gewoon maar wat, altijd, het leven doet toch iets anders
Of: altijd blijven lachen
Of: controle is een illusie
Of: go with the flow en word boeddhist
Of: grijp deze kans om te onderzoeken of overlast van blaffende honden erger is voor je gemoedsrust dan een verbouwing. Maak er een mooi spreadsheet van!
Of gewoon: koop oordopjes
Wie het weet, mag het zeggen. Ik vind het zelf in ieder geval vrij hilarisch. Nog wel.
Ach, Zo ervaar maar weer eens de betrekkelijkheid van alles. Om er wat Cruijffiaans tegen aan te gooien elk nadeel heeft zijn voordeel. ( dat je weer iets geleerd hebt ) Toch!!!
Ja, klopt! Misschien is de echte les wel dat we helemaal niks te klagen hebben! 😎
Hi Firista, ik heb moeten lachen om je verhaal, maar snap dat het niet echt leuk is om te moeten verkassen vanwege constant lawaai. Dat sloopt je op den duur. Hopelijk valt het mee met de verbouwwerkzaamheden, ik zal voor jullie duimen. Houd je ons op de hoogte?
Het lijkt er op dat het wel meevalt, het is niet de hele dag herrie. En ik heb hier strand aan de ene kant en bergen aan de andere, dat maakt een hoop goed, hoor! Sowieso alles beter dan die hond.
Of: grijp de mogelijkheid aan om om 7u uit bed te zijn, om 8u de deur uit en tot 16u buiten te leven. Dat is een ritme waar ik wel aan zou kunnen wennen 😉
Knap staaltje omdenken! Maar ik ben een boek aan het schrijven, hè? En heb zo nog wat projectjes waarvoor ik achter mijn laptop moet zitten, maar je brengt me wel op een idee voor als het echt te erg wordt.