Hoe heerlijk overzichtelijk was dat! De wekker, naar je werk, werken, weer naar huis.
Maandag beginnen. Woensdag zuchten dat het pas woensdag is. Vrijdagmiddag om half vijf ‘Fijn weekend allemaal!‘ roepen en je laptop dichtklappen. Misschien hier en daar een dagje thuiswerken.
Heerlijk overzichtelijk en o zo voorspelbaar.
Ritme foetsie
Nee, nu dan. Had ik eindelijk een beetje een ritme in het wekelijks posten op Firista – vrijdag leek mijn dag – zijn er opeens alweer drie weken voorbij. Hoe dan?
Nadat ons volgende huurhuis in Spanje was geregeld, kwam er hier in Frankrijk een vriendin uit Nederland op bezoek. Een paar dagen op ons kattenoppasadresje, wat gewoon mocht van de eigenaresse, maar we zijn ook een paar dagen samen gaan wandelen vanuit een Airbnb.
Een Airbnb is deze tijd van het jaar goed betaalbaar, helemaal omdat we van maandag tot vrijdag konden gaan. Maar ja, dat moest wel weer geregeld. Gaan we naar de Ardèche of de Cevennen? Dat ene huisje is leuk, maar die andere omgeving is beter voor hiken. Waar is het beste weer voorspeld? Weer een paar uur verspeeld aan onderdak zoeken. Ik had ook op kantoor kunnen zitten en daarna gewoon thuis slapen.
En dan heb je gekozen en dan moet je erheen rijden. Benzine tanken, eten mee voor onderweg, nog even beslissen met tol of zonder tol (is zonder tol wel echt goedkoper als je meer benzine opmaakt? Hebben we zin in de extra reistijd?). Ik had ook gewoon lekker van mijn werk zonder na te denken naar huis kunnen fietsen.
En dan ben je in je Aribnb, moet je hikes uitzoeken! Die met 1000 meter stijgen of die makkelijkere? Meteen vanaf het huis, of een half uur rijden? En hoe laat beginnen we en smeren we onze broodjes vooraf thuis of op de top van een berg? Ik had ook gewoon een aantal Teams-meetings kunnen hebben, netjes in mijn agenda gepland, soms al maanden van te voren. Broodje uit de kantine.
Zelfopgelegde deadlines
En ik had haar nog niet weggebracht naar het treinstation, of ik had een andere deadline. Ik heb in november een vomit draft van een novelle geschreven, en die ben ik sindsdien aan het redigeren. Ik heb een schrijfcoach/buddy bij wie ik delen inlever, en een (al paar keer verschoven) zelfopgelegde deadline was gisteren; de eerste helft van het verhaal is nu leesbaar genoeg om naar haar te sturen voor feedback.
Ik had gewoon ook een baas kunnen hebben, of een team of een andere afdeling die op mijn werk zat te wachten. Of dingen samen doen, werk verdelen, werk uitdelen. Delegeren! Nu moet ik het allemaal helemaal zelf doen. En ik krijg er niet eens voor betaald!
Voor de liefhebber: de vomit draft
Een vomit draft is de eerste versie van een boek of verhaal. Het idee is dat je het verhaal gewoon doorschrijft, zonder steeds te controleren of alles klopt of mooi is geformuleerd. Het is belangrijker om je inner editor uit te zetten, die stem die zegt: dit is slecht, dit kan jij niet. En niet telkens terug te lezen en te corrigeren. Dan heb je in ieder geval iets om in een tweede versie mee verder te werken, ook al is dat waarschijnlijk nog lang niet goed. Het idee is dus: de woorden of het verhaal er uit te kotsen, vandaar de term vomit draft. Er bestaan vast Nederlandse termen voor, maar ik vind vomit draft de lading goed dekken (en kotsversie wel erg vies klinken).
Andere taken
Ondertussen moeten op onze cat-sit dingen afronden, inpakken, grote schoonmaak, dingen vervangen die we kapot of op hebben gemaakt. Nog even twee keer naar de dierenarts tussendoor. Een dik boek uitlezen dat ik hier uit de kast had getrokken en weer achter moet laten. Nee, toen ik loondienst was, was ik ’s avonds meestal gewoon te moe om een boek te lezen, dat hoefde toen allemaal helemaal niet!
Conclusie
En zo zijn er ineens drie weken voorbij en gaan we morgen alweer naar Spanje. Waar ik een werkplek moet inrichten, strandwandelingen maken, mensen zien… En we gaan maar voor drie maanden, dus voor je het weet moeten we de zomer alweer gaan plannen. Dus daar kan ik die regelmaat vast ook wel weer vergeten.
In loondienst is heerlijk overzichtelijk ten opzichte van zoveel vrijheid hebben. Ik ben alleen bang dat ik er ondertussen totaal ongeschikt voor ben geworden.
Poehpoeh, wat een zwaar leven 😉 Je kunt uiteraard altijd nog kiezen om in loondienst te gaan als je het vrije leven niet meer ziet zitten.
Als ze me nog willen 🙂
Wat een leuke term, een kotsconcept. Kende ik nog niet! Wel een writersblock, waarbij je letterlijk blijft schrijven wat er in je hoofd omgaat, om niet te blokkeren. En leuk om jullie avonturen te volgen!
Leuk dat je meeleest! En kotsconcept…vind het nog steeds stuk viezer klinken dan de Engelse versie.
Ohoh, wat een keuzestress allemaal. We heb je het toch zwaar! We leven met je mee hoor, nee echt! En gaat nu zelf weer verder met die 9-5 baan…. #jaloers
Bedankt voor je medeleven, dat maakt het meteen een stuk dragelijker.
Gelukkig! Voor mentale support staan we altijd voor je klaar, het is maar dat je het weet.